براي مدتها نبودن و ننوشتن عذري ندارم ...

(۱)

برگشته و سوغات به ارمغان آورده
يك عالمه بال از آسمان  آورده

پر بود هميشه كوله بارش از عشق
اين بار كمي بوسه‌ي ناگهان آورده

«13:20 جمعه 31 خرداد 1387 خورشيدي»

(۲)

انقدر مرا خانه تكاني نكنيد
با عشق عليه من تباني نكنيد

من چشم به اين فاصله‌ها دوخته‌ام
چشمان مرا ته استكاني نكنيد

«15:06 جمعه 31 خرداد 1387 خورشيدي»

مرا نديده بگيريد و بگذريد از من
كه جز ملال نصيبي نمي بريد از من

زمين سوخته ام نااميد و بي بركت
كه جز مراتع نفرت نمي چريد از من

خدا به نيمه اي از خويش و نيمي از ابليس
در آن سپيده چه معجوني آفريد از من؟

عجب كه راه نفس بسته ايد بر من و باز
در انتظار نفس هاي ديگريد از من

خران به قيمت جان جار مي زنيد اما
بهار را به پشيزي نمي خريد از من

شما هر آينه آيينه ايد و من همه آه
عجب نيست كز اينسان مكدريد از من

نه در تبري من نيز بيم رسوايي است
به لب مباد كه نامي بياوريد از من

و گر فرو بنشيند ز خون من عطشي
چه جاي واهمه تيغ از شما وريد از من

چه پيك لايق پيغمبري به سوي شماست؟
شما كه قاصد صد شانه بر سريد از من

برايتان چه بگويم زياده بانوي من
شما كه با غم من آشناتريد از من ...!

<حسین منزوی>

به تو می اندیشم

                    پس هستم ...

ديگر برای از تو سرودن غزل کم است

تلميح و استعاره و ضرب المثل كم است

از من نخواه بنده‌ي خوب خدا شوم

ديگر خدا و لات و عُزی و هُبل کم است

تاريخ هم معطل ثبت تو مانده است

وقتي براي از تو نوشتن ازل کم است

من معتقد به جبر حضور توام ... هنوز

در جبر و اختيار تو بحث و جدل كم است

تلخ است و شور طعم دهانم بدون تو

يك حبه لب بيار كه شهد عسل كم است

رويم نمي‌شود...، به چه رويي بگويمت ؟!

آغوش‌ٍتنگ و بوسه‌ي داغ و بغل كم است

از اظطرابِ اينكه بميرم اگر بِري ...

رنگم پريده، طاقت و صبر اجل كم است !

سهل است و ممتنع كه شبيه غزل شوي !

 اما برای از تو سرودن غزل کم است...

..............................

«۱۸دقيقه بامداد دوازدهم آبان ماه ۱۳۸۶ خورشیدی»

براي تويي كه نمي شناسمت ...

 آه! نيمه ي شرقي من! باز تو هستي که از فلات مسندنشينان پيامبران مي آيي...تو مادر نخستين کبوتران که زادگاهشان ييلاقهاي زيتون است نيستي؟.....من...من...من از اسارت ميله هاي غربت نگريخته ام و تلالو نگاه هايم آيينه هاي فرو ريخته ي آرزوست....گويا پرنده اي بازمانده از قافله‌ي اساطيرم؛يا آبگينه اي که در آستان اسکندر فرو ريخته است يا شايد نگين پيروزه اي هستم که در نبرد خندق سلمان را به ياد نياکان انداخت...

۱. این روزها دلم برای خودم خیلی تنگ است اما هر چه خودم را می جویم نمی یابم ...

امشب جشن تولد کوچکی دارم ...

پلکهایت را که می بندی

دنیا تمام می شود ...

و لبهایت را که می گشایی

تمام دنیا می شوی ...

کاش شبها

آنسوی پلکهایت باشم

و روزها

این سوی لبهایت ...

جلسه نقد کتاب عطر تند نارنج- مجموعه غزلهای سیامک بهرام پرور غزل سرای توانای معاصر و شاعر برگزیده ششمین کنگره شعر و قصه جوان کشور را از دست ندهید.